• Larikslaan2

'Eerste keer deze maand niet alleen eten'

LEUSDEN Onlangs heeft Larikslaan2 in samenwerking met Coalitie Erbij een folder uitgebracht. Er staat in waar je op kunt letten om eenzaamheid te signaleren. Ook worden handvatten gegeven van wat je praktisch kunt doen: vraag eens hoe het gaat, zwaai en/of glimlach eens, maak eens een praatje of neem die persoon eens mee naar een activiteit, vraag eens of je iets voor hem of haar kunt doen. Het lijkt voor de hand liggend, maar hoe vaak laat men deze kansen liggen? Het begint allemaal met naar elkaar omkijken en simpelweg contact leggen met de ander.

Als steeds meer mensen met elkaar in verbinding komen in hun woonomgeving, ontstaat in een buurt een wij-gevoel en het gevoel dat je samen in staat bent problemen aan te pakken: sociale cohesie op buurtniveau. Dit raakt aan wat buurtorganisaties als DAVA (Achterveld), ZeT (Leusden-Zuid en Tabaksteeg) en Buurkracht Alandsbeek beogen. Om in de woorden van de laatste te spreken: van buren, voor buren, door buren.

SINGLES Als het op eenzaamheid aankomt, spelen de buurtorganisaties een belangrijke rol. Het organiseren van gezamenlijke activiteiten, zoals koffieochtenden, culturele activiteiten en themabijeenkomsten of lezingen brengt mensen bij elkaar en kan mensen uit hun isolement halen. Een voorbeeld is het Single's Café van DAVA: mensen die door overlijden van de partner of scheiding alleen zijn komen te staan, kunnen elkaar opzoeken en gezamenlijke activiteiten ondernemen. Dit gebeurt op zondagmiddagen, want vooral op zondag ervaren zij dat ze zich alleen voelen. ZeT staat nog in de steigers, maar er zijn al volop plannen en ideeën. In de daar gevormde werkgroepjes zitten ook dertigers en veertigers. Ook zij kunnen door baanverlies, moederschap of burn-out meer op zichzelf teruggeworpen worden en behoefte hebben aan contacten met buurtgenoten. Een wandelclubje of creatieve groep kan dan een middel daartoe zijn.

STRATO'S In Alandsbeek dringt de buurtorganisatie nog wat verder door in de haarvaten van de samenleving in de vorm van de zogeheten strato's (straatcontactpersonen). Het idee erachter is dat per straat een strato (vrijwillig) de daar wonende mensen een beetje in de gaten houdt, af en toe eens aanbelt voor een praatje, kennismaakt met nieuwe bewoners en zelf ook aanspreekpunt is bij problemen.

Een strato kan een eenzaam iemand misschien stimuleren om aan te schuiven bij een gezamenlijke maaltijd. Hoe mooi het kan uitpakken bewijst de uitspraak van een vrouw die eens aan de Aanschuiftafel verscheen en hiermee zo blij was, dat ze zei: 'Dit is de eerste keer dat ik deze maand niet in mijn eentje eet.'

Wellicht zijn bovengenoemde initiatieven een stimulans voor buurten om ontwikkelingen in gang te zetten die bijdragen aan voorkoming en vermindering van eenzaamheid.