Karsilama

Er hangt een zeemeermin boven mijn bureau, een cadeautje. Haar navel bloot, de staart roze en het lange haar goudgeel. Ernaast een eenhoorn-achtig zeedier in bonte kleuren. Ze zijn getekend door Azra en ik kreeg ze deze week bij mijn Turkse pizza.

Ik ken Azra niet. Haar ouders eigenlijk evenmin. Ja, ik weet sinds enkele dagen dat ze haastige eters voorzien van plastic tasjes met kebab en frikadellen in hun kleine cafetaria aan 't Plein in de Hamershof, maar daar stopt het. In alle eerlijkheid: er zijn lekkerder kebabs en er zijn mooiere cafetaria's, maar dat doet er niet altijd toe. Althans, bij mij. Soms is de glimlach en een vriendelijk welkom bij de entree net even belangrijker. Of dat berichtje op de muur: 'tekeningen gratis mee te nemen'. Bedoeld wordt het werk van Azra; twaalf A4-tjes vol kleurrijke stiftkunsten en met plakband tot een bonte expositie gemaakt. De vrolijkheid spat er vanaf. Ja, dit moet een heel blij meisje zijn.

De twee cafetaristen bakken en frituren er in hun minikeuken ondertussen lustig op los voor haastige eters, zoals ik. Tussen de bakbedrijven door wordt de schaftende PON-werkers aan de tafel naast mij nog een kop koffie van het huis aangeboden. Moeiteloos en met het grootste gevoel voor gastvrijheid. Ik sla de praktijken ondertussen stilletjes wachtend gade, als een vliegje aan de muur, tussen de vrolijke schetsen van Azra.

Ik kan me goed voorstellen dat dit horeca-echtpaar de vakbeurs Horecava vorige week aan zich voorbij heeft laten gaan. Nee, hier is geen behoefte aan noviteiten of de laatste snacktrends. Het is kebab, frikadellen en een flinke portie friet alstublieft. "Eet smakelijk, meneer!" Zoals hij naar me lacht en zoals zij me het tasje overhandigt, daar kunnen veel horecabedrijven nog wat van leren. Nee, in mijn tasje zit geen gekruid lamsvlees van het spit, zoals het eigenlijk hoort, maar wel heel veel liefde. Dat móet wel smaken.

Bij het ophangen van de zeemeermin moest ik vanmorgen trouwens ook denken aan Stephanie uit Oosterhout. Ik las in het AD namelijk dat zij in een supermarkt spontaan de boodschappen had betaald voor de mevrouw voor haar, die haar pinpas vergeten was. Zomaar! Met dezelfde belangeloze gedachte kreeg Lief Leusden in december ineens tien kerstbroden van Astrid, om uit te delen. En ik weet nog dat mevrouw Bosmans eens op haar beurt zelfgemaakte geluksdoosjes verstopte in willekeurige jaszakken en fietstassen. Ach, het zijn de mooiste cadeautjes, die helaas in deze tijd van onverschilligheid zeldzaam worden.

Omdat wie goed doet, goed ontmoet, denk ik dat wij vanavond weer Turkse kost halen. En dan doneer ik meteen een euro voor de kunstacademie van hun dochter. Azra kleurt immers niet alleen de mooiste meerminnen, Azra kleurt de wereld. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Marco Bosmans, bosmans@xmsnet.nl.