Nieuw klompenpad rond Stoutenburg

Tien kilometer genieten langs weilanden, beken en landgoederen

Voor reeën en ijsvogels moet je geluk hebben, maar veel ander natuurschoon krijg je gegarandeerd mee op het nieuwe Stoutenburgerpad. Een 10 kilometer lang klompenpad door weilanden en landgoederen, met op z'n tijd een verscholen stukje historie.

Anneke Verhoeven

Het koetshuis van Kasteel Stoutenburg is het officiële startpunt, maar daar ben je niet aan gebonden. Wij nemen de Schammer als parkeerplek voor de fiets en pakken daarvandaan de Engweg. Het bordje 'Eigen weg' zou bescheiden wandelaars van de wijs kunnen brengen, maar het is echt toegestaan. Het pad loopt eerst parallel aan het Valleikanaal en komt uit op de Hessenweg. Die maakte ooit deel uit van een lange handelsroute, van het Duitse Hessen naar Amersfoort. De brede hessenwagens moesten deze weg nemen want de smallere zandwegen waren niet geschikt voor zulke zware vrachten.

Via de Stoutenburgerlaan koersen we aan op het gelijknamige kasteel, dat tegenwoordig wordt bewoond door leden van het Franciscaans Milieuproject. De enige levende wezens die zich nu laten zien, zijn een stel nogal opdringerige kippen. Ze zien er bepaald niet ondervoed uit, maar lijken het desondanks op onze etenswaren gemunt te hebben.

De eerste onduidelijkheid dient zich aan: we dienen om het kasteel heen te lopen, maar dat valt uit de pijltjes niet af te leiden. Ook de ervaren klompenpadwandelaarster die mij vergezelt, moet even zoeken. Gelukkig beschikken wij over een kaartje; wie denkt alleen op de bordjes te kunnen vertrouwen zal zijn neus nog wel eens stoten. Het hoort een beetje bij een nieuw pad, dat moet door schade en schande (lees: correcties vanuit het publiek) wijs worden.

AFSLAG GEMIST Via een smal bospad komen we uit bij wat in de volksmond het Vilderskerkhof heet. Onder de weinigen die hier te ruste zijn gelegd waren in elk geval 4 vilders, mensen die dode dieren ontdeden van hun huid, geen populair beroep. Het is dat er een bord summier vertelt dat hier een kerkhofje moet zijn, bomen en struiken hebben de restanten van grafstenen overwoekerd.

Onbekommerd wandelen we over de Emelaarseweg, wachtend op de aanwijzing die ons - zoals aangegeven op het kaartje - naar landgoed Emelaar zal dirigeren. We passeren onder meer een stalletje dat planten te koop aanbiedt (het is zelfbediening, en uit het bordje valt af te leiden dat de uitbaters ervaring hebben met mensen die geen of onvoldoende geld bij zich hadden). Het stuk is verdacht lang, klopt dat nog wel met de route? Eindelijk een driesprong, echter zonder bordje met het inmiddels vertrouwde logo. Dit is weer zo'n momentje waarbij je aan jezelf gaat twijfelen: hebben we iets over het hoofd gezien? Dan maar dezelfde weg teruglopen. En inderdaad, we hebben een afslag gemist - maar het bordje stond links van de weg en dat is toch wel tegen de regels (temeer daar je de route ook in omgekeerde richting moet kunnen lopen). Al met al heeft het een kilometer gekost, maar nu weten we dat we goed zitten.

Het landgoed grenst aan de Barneveldse Beek en dat betekent dat we ons bevinden in een ecologische verbindingszone; wat groeit en bloeit kan zich van het ene naar het andere gebied verplaatsen. Natuurgebieden en stukken bouwland wisselen elkaar af. We moeten af en toe over een hekje klimmen om van het een in het ander te komen. Een weelde aan planten, vissen, insecten en watervogels is ons deel.

BLAUWBORST Via de Koedijkerweg komen we in het natuurgebied Bloeidaal. Een el dorado voor watervogels en planten als de Spaanse ruiter en blauwe knoop - maar niet het hele terrein is toegankelijk.  Goed om te weten dat het gebied bij hoog water mag onderlopen, Amersfoort houdt op die manier droge voeten. De wandelaar die zo langzamerhand toe is aan een horeca-pauze kan nu bij de Kopermolen uitrusten. Hier worden al eeuwen geen koperen platen meer geslagen; het is een melkveehouderij annex landwinkel en terras.

En zo zijn we weer bij het beginpunt, in ons geval de Schammer. Krijgen we als toegift de blauwborst nog te zien, het vogeltje waarvan we weten dat-ie zich hier ophoudt? Helaas. Geen nood, er moet iets te wensen overblijven voor een volgende keer…

Inclusief pauzes - meer en langer dan strict nodig, maar het is vakantie - deden we er precies 4 uur over. En al die tijd was de bewoonde wereld geruststellend ver weg.

Meer informatie op www.klompenpaden.nl.